ฉันคือคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ผ่านการใช้ชีวิตมาปกติทั่วไป เหมือนกับทุกคน ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านทั้งความทุกข์ ความสุข ความสับสน การค้นหา และฉันก็เชื่อว่า ใครหลายๆก็ผ่านมาแล้วเช่นกัน แต่เมื่อถึงวันหนึ่งฉันกลับตั้งคำถามขึ้นมาในใจว่า ฉันเกิดมาเพื่ออะไร และเกิดมาเพื่ออะไร มีใครบางคนเคยมีคำถามนี้เกิดขึ้นมาบ้างไหม หรือเพิ่งจะอยากคิดในวินาทีนี้ แล้วเกิดขึ้นมาแล้ว แล้วต้องใช้ชีวิตในโลกภายนอกไปกับความทุกข์ ความกลัว ความสับสน และอีกต่างๆมากมาย แล้วเมื่อเราเกิดมาแล้ว เราควรทำยังไง เพื่อให้ใจสงบ ให้ชีวิตเริ่มมีความสุขกับทุกๆวัน แล้วจะอยู่กับความทุกข์ยังไงให้ชีวิตไปต่อได้ ฉันจึงเริ่มกลับมาอยู่กับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าฉันไม่ได้ตื่นรู้ในชั่วข้ามคืน แต่ค่อย ๆ ตื่น ผ่านประสบการณ์จริง ผ่านการฟังหัวใจตัวเอง ผ่านการอยู่กับความเงียบ ความจริง และความรับผิดชอบต่อชีวิต ฉันเชื่อว่า มนุษย์ทุกคนมีแสงอยู่แล้วภายใน
หลายๆคนอาจเริ่มงง กับคำว่า ตื่นรู้ แต่หลายคนอาจรู้จักคำนี้แล้ว อาจเป็นคำที่เราไม่ค่อยใช้เท่าไหร่ และไม่ค่อยพูดถึงเท่าไหร่กับคำๆนี้ ตื่นรู้ แต่สำหรับฉันคำนี้มีความหมายที่ยิ่งใหญ่กับฉันมาก อยากขออธิบายคำว่า ตื่นรู้ สำหรับมุมมองของฉันฉบับๆย่อๆ และฟังดูง่ายๆ ที่หลายคนอาจเข้าใจได้ไม่อยาก
ตื่น คือการตื่นขึ้นจากสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เราหลับไหลมานาน ๆ เพราะใช้ชีวิตอยู่แต่กลับโลกภายนอก ไม่เคยคิดที่จะกลับมาหรือสนใจอยู่กับภายใน
รู้ คือการที่เรารู้ว่าขณะนี้เราเป็นใคร ทำอะไร รู้สึกยังไง
บางช่วงของชีวิต เราเผลอหลงไปมากไปกับทางโลกภายนอก มันไปผิดหรอก เพราะเราเองก็ต้องใช้ชีวิตประจำวัน จนบางทีเรากลับลืมฟังเสียงจากข้างในไปเลย
พื้นที่นี้จึงไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อสอนใคร แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ เตือนความทรงจำของจิตวิญญาณ ฉันเขียนและทำขึ้นเพื่อสะท้อน เพื่อชวนหยุด เพื่อให้กลับอยู่กับใจตัวเอง เดินกลับบ้านไปพร้อมๆกับ เพื่อถึงจุดหมาย นั้นคือการกลับบ้านและอยู่กับตัวเองอย่างอ่อนโยน
ฉันสนใจเรื่องการตื่นรู้ทางจิตวิญญาณ การใช้ชีวิตอย่างมีสติ การเยียวยาผ่านการฟัง การพูด และการอยู่ร่วมกันอย่างไม่ตัดสิน รวมถึงการเติบโตของจิตใจมนุษย์ในโลกปัจจุบัน
ฉันเชื่อในพระเจ้า จักรวาล และความดีงามในตัวมนุษย์ เชื่อในศีลธรรม ความรับผิดชอบ และการเดินทางสายกลาง เชื่อว่าความสงบภายใน การซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองคือสิ่งที่ฉันคิดว่าสำคัญที่สุด มันคือการเคารพตัวเอง ไม่ใช่มัวแต่เคารพแต่คนอื่น การที่เราเหนื่อย เราก็พัก การที่เราไม่อยากทำในสิ่งที่ต้องทำ แล้วมันทำให้ใจเราเจ็บ หรือยกอย่างอีกมากมายที่ไม่สามารถยกตัวอย่างได้หมด แค่เคารพ และซื่อสัตย์ความรู้สึกตัวเอง เหล่านั้นคือรากฐานของชีวิตที่แท้จริง
